"

Nagising akong pawisan
malakas ang kabog sa dibdib
tila tumakbo ng ilang milya
naghahabol ng hininga,

Hindi malaman ang pinaginipan
tila may kung anong sumanib
napaupo na lang sa silya
nanatiling tulalang nakanganga,

Naguguluhan ang isipan
di alam kung saan aanib
hindi talaga kinaya
panaginip na takot ang bunga.

"
badboyvernon: dear vernon!!!!

"Teka, paano ko ba sisimulan"
tanong ng ni Wil
"Wag mong gawan!”
sabi ni Son
"Bakit naman?"
tanong ni Wil
"Basta, wag mo gawan"
sabi ni Son,

Pero tila nagkusa si Wil
kahit pinigilan ni Son
Okay naman sila ni Ver
diskompyado lang sya kay Non
Ilang beses na kasi
na tila di naman nagkataon
wag mo na itanong
tapos na ako mag move-on,

Ginawan mo parin?”
tanong ni Son
"Para naman kay Ver”
sabi ni Wil
"Bahala ka nga
sabi ni Son
"So ano na ang next”
sabi ni Wil. 

viviklaaang: Dear Klasizze? :)

One
thing
that
connects
us
                   M.E.A.N.

I
talk
straight
I
ask
with
no
brakes

paelbalbaboco: Dear Pael "Ganda" Balbaboco... hahahaha

Naalala ko ang Nasugbu
kapag napapalingon ako sayo
nakakamiss ang simoy sa umaga
para gusto kong umuwi na,

Sa pagkakataon na ito
hindi pa rin kita nakikita
di pa nakakausap ng direkta
nilapit lang tayo ng birtuwal na kamunduhan,

Sana sa pag-uwi ko sa Nasugbu
sana may millagrong magtulak ng pagkakataon
alam kong malaki ang Batangas
pero malay mo.

Pael

daniece: Dear daniece...

Tanong ko sa aking sarili
paano ba kita nakilala
sa anong ilusyon tayo nagkita
bakit parang biglaan
isa sa mga tanong 
hanggang ngayon ay walang kasagutan,

Pero sinantabi ko na ang mga detalye
madalas naman tayo sa kalye
kakain at magkwekwentuhan
naghahanap ng pagkakapehan
minsan naman nag-iinuman
pero di nahantong sa iyakan,

Alaala ng milkshake
di bumabalik na libro
sandamakmak na sekreto
utang nakinalumutan
at mga lugar na balak puntahan,

Si Danica.

I feel bad for you. I said to myself. 

"

Ilang palay pa ang magiging bigas
at ilang saing pa aking gagawin
masyado pa akong bata
konti palang ang aking nagagawa,

Hindi ko pa nakikita isilang ang aking apo
wala pa akong sapat na libo sa bangko
bitin pa ang tawang nagagawa ko
pero sobrang sakit na ang natatamo ko,

Pagsubok nga ba ito
karma minsan kung tawagin nila
parusa daw sabi ng iba
pero sobra na, masakit na, suko na ako,

Tuyot na ang luha sa mga mata
pasmado na ang puso kong nag-iisa
patuloy ang nginig sa buong katawan
tila puro na lang kadiliman,

Pero heto pa rin naman ako
tumatayo mula sa pagkakatulak
humahalakhak mula sa kadramahan
kinakaya pa rin kahit pagod na.

"
"

This poem
is not for you
but I can’t think
of anything
that will be
my inspiration
in writing a poem,

so I will think
of you instead
but please don’t think
that I write this poem
intented for you,

because it might be
about love for you
but it was not
it was just you
I think about,

because I’m tired already
writing poem for you
has been meaningless
and I just need to write
something not for you
to make a difference.

"
"

Ang ingay ng hiyaw sa gabi
sa panahong wala saking tabi
parang nagchichismisang tutubi
hindi ako mapakali,

Hinanap ang init ng yakap
ang pakiramdam ng alapaap
sa bawat haplos na kay sarap
pakiramdam ko ako’y nasa ulap,

Pero tila nag-iba ang panahon
humina na ang masarap na alon
daig ko pa akong nahulog sa balon
hindi ko na alam paano hihinahon,

Hinahanap hanap kita
saan ka ba nagpunta
kay tagal na kitang di nakikita
babalik ka pa ba, aking sinta.

"
"

Sa pag-akyat ko ng bundok
baon ko ang isang payo
“Mag-ingat ka, baka mahulog ka”
tinatak ko yun sa aking isipan
marami pa akong kakaining bigas
jeepney na sasakyan
gastusin na babayaran,

Sa pag-akyat ko ng bundok
kasama kitang sinuong ito
mula sa bus na napakalayo ng biyahe
sa kubong dinagsa ng mga lamok
de latang pinilit maging masarap
malubak at mabatong daan
matutulis na talahib na halaman
hanggang sa tuktok ng ating misyon,

Sa pag-akyat ko ng bundok
nag-ingat akong di mahulog
iniwasan ang mga mabato
hindi sumilip sa mga bangin
pero sa di inaasahang pagkakataon
nahulog pa rin ako
buhay pa rin naman ako
salamat siguro sayo
dahil sinalo mo naman ako,

Sa pag-akyat ko ng bundok
nahulog ako sayo
sa bisig ng pagmamahal mo
sinalo mo ako
ng pagtingin at pag-aaruga
pero hindi ko inaakala
na panandalian lang pala ito
masakit parin kahit hindi mabato
daig ko pa rin ang nabalian ng buto,

Sa muli kong pag-akyat ng bundok
muli kitang naalala
ang gabi sa may tabing dagat
ang bituin sa kalangitan
ang tira nating de lata
ang tubig na ating pinagsaluhan
ang sukat na iyong ginamot
ang pawis na iyong pinunasan
at ang sakit na aking nadama
buti na lang, mas maingat na ako ngayon.

"
"

Sa totoo lang
ang dami ko naman kaibigan
kung Facebook lang ang pagbabatayan
mahigit kumulang dalawang libo
sa ibat ibang parte ng Pilipinas
meron ding overseas at kung saan saan
minsan nga hindi ko na mabilang
di ko akalain ganun ako ka-friendly
akalain mo yun,

Pero sa likod ng dami ng bilang
tila kulang pa rin
o baka naman ilusyon lang
isang imahinasyon na kaibigan
dahil kung minsan
hindi rin naman maiiwasan
sa paglingon mo ay nandyan sila
pero hangin lang pala,

Hindi ko alam kung sino ang may kasalanan
pwede kasing ako
dahil masyado akong nagmamalabis
o pwede din naman sila
pero kahit saang sulok din naman
ako parin naman ang may sala
sa higit dalawang libong kaibigan
sino ba talaga ang nahahawakan
at sino ba ang haggang litrato na lang,

May nakakalimot
may lumilimot
may nagpapahinga
meron din naman namahinga na
may napapaisip
may walang maisip
nandyan kanina
wala na maya-maya
oh kaibigan.

"

“I miss you”
three words
one deep desire
a huge baggage to utter
in every situation
it’s just hard to express,

We always wait
even we feel the same
maybe we’re afraid
that it’s not mutual
We fear for disappointment
for the answer we expect,

To whisper the longing
to be heard and to be felt
to know and to understand
such simple words
but a risk to take
one deep breath
no, we can’t
because we always wait.  

"There’s nothing mysterious about it, He’s not working at all. He’s playing. Or else He’s forgotten all about us. That’s the kind of God you people talk about, a country bumpkin, a clumsy, bungling, brainless, conceited, uncouth hayseed. Good God, how much reverence can you have for a Supreme Being who finds it necessary to include such phenomena as phlegm and tooth decay in His divine system of Creation? What in the world was running through that warped, evil, scatological mind of His when He robbed old people of the power to control their bowel movements? Why in the world did He ever create pain?"
                      - Joseph Heller (Catch-22)

He was clueless
holding his lifeless son
pale and sad
he has no more tears to cry
and no more words to say
it was just an ordinary night,

It’s been a rough day
a struggling year for them
a diseases with a cure
but a way to a no way
there’s a choice
but he can’t choose for them, 

He was just a beggar
no medical insurance 
no life assurance
he tried to be a good father
he did his best for his son
but now, it’s too late
he’s pale and sad
cold and quiet, 

No money to send him to hospital
not even a penny for his burial
he was holding his son
his only son from his late wife
the only treasure of his life
and now, he had none
not even a rope to end his own. 

Alas quatro ng madaling araw
malamig, maulan, malungkot
naghahanap ng mainit na sabaw
habang balot na balot ng kumot,

Nagtatanong kung nasaan ka
bakit wala ka sa tabi ko
bakit ako nag-iisa
meron bang bagyo,

Madilim ang paligid
pero parang may nakatingin
naninigas na ang aking litid
tila ako’y naprapraning,

Kailangan ko ang yakap mo
hinahanap ang maligamgam na halik
ano bang nangyari sayo
bakit hindi ka na bumalik,

Lumisan dala ang isang maleta
walang iniwan na liham sa mesa
ngayon ako’y nag-iisa
patuloy pa rin na umaasa.







Theme